Beste vrienden,

Gisterenmiddag, na een verblijf van 5 dagen, ben ik terug gekomen uit het inheemse dorp Sipaliwini.
Vandaar ben ik samen met een Duitse TV ploeg, die ik vergezelde, gevlogen naar de Raleighvallen, waar de Duitsers zijn uitgestapt om de tocht naar de Voltzberg te filmen. Ik ben doorgevlogen naar Zorg en Hoop. Het was heel leuke, maar vermoeiende trip. Eigenlijk zouden we 2 à 3 dagen varen naar het inheemse dorp Kwamalasemoetoe, maar na een paar uur varen is de tocht afgeblazen:  er was bijna geen doorkomen aan, daar het water heel laag was, waardoor de Sipaliwinirivier door de vele rotsen nauwelijks bevaarbaar was.
Ook begon één van de twee boten te lekken en men was bang dat de apparatuur nat zou worden. We zijn dus terug gegaan en hebben verder gefilmd in Sipaliwini. De volgende ochtend zijn we weer een paar uur gaan varen, maar dan zonder de zware vracht, die normaal mee moest naar Kwama. Die trip is nu dan gefilmd. Josi ging met pijl en boog op jacht en de zoon van Raan dook met een pijl naar vis. De gevangen vis hebben wij op een rots op een open  vuur geroosterd en ter plekke genuttigd. Alles is opgenomen.
Ik heb elke dag op een houtvuurtje gekookt en we hebben smakelijk gegeten.
De indianen in het dorp, waarvan ik vele ken, waren zeer behulpzaam. Vooral Josi en Raan. Ik heb ze blij gemaakt met brood, kaas, spijsolie en alles wat over was. Vooral de liters benzine die niet gebruikt zijn. Maandag had ik namelijk al een vat benzine - 200 liter dus - en alle voeding per charter opgestuurd naar Sipa.
De school wordt nu geverfd. De woningen van de onderwijzers zijn klaar, maar hebben nog geen stroom en geen water; ook geen meubilair. Alle watertanks in het dorp zijn leeg behalve die van de school. Omdat de school  van dakgoten is voorzien, kan het hele dorp dus bij de school water halen. Wij hadden water meegenomen, maar hebben ook dankbaar gebruik gemaakt van die mogelijkheid. Tevens was het prettig, dat er stroom was dankzij de zonnepanelen; zo ook dat de vrieskast voor koeling zorgde.
Iedereen heeft in hangmatten geslapen, ik in het ´logeergebouw´ en de rest buiten het gebouw onder een rieten dak. Binnen had ik het al koud genoeg. We hebben hard gewerkt moet ik zeggen en er is veel gefilmd door de Duitsers. Ze hebben mij een DVD beloofd, dus ik ben erg benieuwd hoe het geworden is. Edje van Pikin Slee en ik zijn de hoofdrolspelers.  Nog een leuk voorval was, dat de ongeveer 5 jaar oude tapir Paisa, die ik als baby heb gekend,  vrijdag het dorp in kwam lopen. Hij of zij kwam ´s avonds ook bij onze tent en toen heb ik hem een heel volkoren brood als diner gegeven. Dat was toch wel even bijzonder. Het was fijn weer in Sipa te vertoeven. (In een separaat mailtje 'n paar foto´s, die ik heb gemaakt.)

Tang boeng en brazzas,
Wim.


Hebt u nieuws of zelf een ervaring in Suriname die u graag met anderen wilt delen, mail ons dan uw tekst en wat fotomateriaal dan zullen wij dit zo mogelijk  op onze site plaatsen. De gegevens vindt u op onze contactpagina.

Stichting    Zorg      samen    voor   Suriname


BERICHTEN EN REACTIES OVER EN UIT SURINAME